Nereye yetişmeye çabalıyoruz ki?
Sonuçta ölüme bile geç kalamayan varlıklarız.

Bir şeylere / bir yerlere hızlı hızlı hazırlanmak da neyin nesi?
Hakkı verilmeli ya her bir anın,
Hazırlanmanın dahi.
Mânâsı olmalı.
Ağır ağır, yavaş yavaş, sindire sindire.

Asıl o zaman daha hızlı olmaz mı yaşam?
Çünkü daha verimli.
Bile bile ne yaptığını,
İdrak ede ede.
Ve daha tekdüzesiz, monotonsuz.
Ve daha kendini katarak, samimi.

Makine değiliz!
İnsanız!
Durmaya meyilimiz bundan.
Durup düşünmeye.

“Fe eyne tezhebûn.”
“Bu gidiş nereye?”
Tekvir-26

Written by tûbâ

Leave a Comment